-Ævintýri í Úganda-

All good things must come to an end...

2005-07-20T12:37:00.000Z

Jaeja ta fer tessu senn ad ljuka. - otrulegt en satt!!! Timinn er buinn ad vera alveg otrulega fljotur ad lida en vid samt bunar ad gera svo svo margt snidugt – tannig margt snidugt eins og ein vitur kona myndi orda tad.
Sidasti dagurinn i verkefninu var a fimmtudaginn. Reyndar for hann ad mestu i ad pakka og gera okkur tilbunar fyrir ferdalagid mikla. Seinnipartinn var svo fundur med okkur strumpunum og ollum stjorunum sem eru yfir verkefninu. Yfirleitt eru tessir fundir MJOG svo formlegir og tannig byrjadi tessi einnig. Vid hofum fundinn a tvi ad segja hvad vid vorum anaegdar med nanast allt – forum svo i ad segja teim hvad maetti kannski betur fara. Svo var rodin komin ad teim og teirra skodunum og vid med sma hnut i maganum en tad var nu algjor otarfi. Tau hreinlega attu ekki til ord yfir hvad vid vorum bunar ad standa okkur vel a ollum svidum – tar med vorum vid bodnar velkomnar i LWF fjolskylduna. Allt voda saett og innilegt eitthvad. Um kvoldid var okkur svo bodid ut a borda a veitingastadinn "okkar" – White Rose tar sem vid hofum verid fastagestir undanfarnar vikur. Tangad komu flestir sem vid hofum umgengist mest. Vid frekar formlega afhofn voru okkur faerdar gjafir ad skilnadi – stor afro sjol sem haegt er taka med hvert sem er. Sem betur fer komum vid ekki tomhentar heldur hofdum vid verid svo otrulega sedar ad kaupa lyklakippur med islenska fananum og postkort med myndum fra Islandi. Tetta vakti heldur betur mikla lukku – tessir litlu hlutir – alveg ortrulegt!!!
Fostudagsmorguninn var svo tekinn snemma – folkid kvatt og svo haldid af stad til Ssese Islands sem er eyjaklasi i Viktoriuvatni. Tar var helginni eytt i miklum rolegheitum. I trja daga gerdum vid ekkert annad en ad lesa, sofa, borda og drekka i yndislegu vedri a algjorri paradisareyju an nokkurra ferdamanna – fyrir utan okkur ad sjalfsogdu… En vid erum natturulega farnar a lita a okkur sem innfaeddar Afrikuskvisur og verdum alltaf jafn hissa tegar vid sjaum adra Mzungu!!!
A manudaginn brunudum vid svo ad Mt Elgon tar sem vid skodudum fossa sem nefnast Sipi falls – tad var mjog fint nema hvad tad ringdi svolitid a okkur. En eins og maltaekid segir ta er enginn verri to hann vokni. Nu hofum vid yfirgefid Uganda og erum maettar til Nairobi eftir frekar skondna 10 tima naeturrutuferd tar sem 2 svefntoflur, 2 verkjatoflur og 2 bjorar dugdu ekki til ad halda manni sofandi!!! In case you are wondering ta var tad ad sjalfsogdu adeins onnur okkar sem reyndi bjorinn lika… Astaedan fyrir tessu svefnleysi var su ad vegirnir her eru i algjoru rugli – meira ad segja teir sem eiga ad kallast tjodvegir. Endalausar holur og haedir tannig ad madur skoppadi til og fra i 10 klukkutima!!! Likamlegt astand i dag er tvi eftir tvi…
I tessum toludu ordum erum vid i Yaya center – bunar ad kaupa margra ara birgdir af henna fyrir Stinu. Planid er svo ad borda sidustu kvoldmaltina i Afriku – i bili ad minnsta kosti – a stad sem heitir Carnivore en hann bydur upp kjot af ollum helstu skepnum jardar svo sem slongum, zebrahestum og dadyrum. Tannig ad kjotbindindid sem vid akvadum ad fara i eftir ad hafa sed hvernig slatrararnir vinna kjotid sitt uti a gotum i ryki og poddum…er her med lokid!
Tetta mun vera sidasta faerslan okkar i Afriku enda heimferd handan vid hornid. Vid viljum byrja a takka Astra Zeneca fyrir studning teirra. Frabeart framlag sem gerdi okkur strumpunum kleift ad eiga sumar sem var stort innlegg i reynslubankann okkar og a sama tima gatum vid latid gott af okkur leida. Tad er ekki a hverjum degi sem unnt er sameina tetta tvennt. Vid viljum einnig takka Hjalparstarfi kirkjunnar fyrir ad hafa komid okkur i samband vid verkefnid. I framhaldi af tvi viljum vid benda ollum a sem telja sig vera aflogufaera ad hafa samband vid Hjalparstarf kirkjunnar. Eins og tid hafid kannski lesid ta er otrulegt hvad nokkrir tusundkallar geta gert her – teir geta hreinlega bjargad mannslifum. Sidast en ekki sist viljum vid takka ykkur kaeru lesendur fyrir dyggan studning og frabaer comment. Tid erud hetjur fyrir ad hafa hangid med okkur svona lengi og nennt ad lesa i gegnum allar langlokurnar okkar…
Over and out – strumparnir…

Myndir..

2005-07-20T12:24:00.000Z

Myndir af gorillum og odru skemmtilegu undir "Myndir III"

Myndir!!

2005-07-15T09:22:00.000Z

Myndir af gorillum og odru skemmtilegur her!!!!

Sælla er að gefa en þiggja!!!

2005-07-14T16:16:00.000Z

Dagurinn í dag mun seint gleymast okkur – því í dag fórum við stöllur og dreifðum dóti sem við höfðum keypt fyrir pening sem KB-banki var svo rausnarlegur að gefa verkefninu. Það var alveg ótrúlegt hvað við gátum keypt mikið fyrir þennan pening.
Þetta voru sem sagt 100.000 kr og fyrir þær gátum við keypt eftirfarandi: 1 hjól, 72 bolla, 120 diska, 16 potta, 20 vatnskönnur, 720 stílabækur, karton af eldspýtum, 60 dollur af vasalíni,10 plógjárn, fullt af sápu, 24 þvottabala, 120 stk af batteríum, 10 stk af 10 L vatnsbrúsum,100 kg af maísmjöli, 100 kg af baunum, 20 kg af salti, 10 dýnur, 10 sængurföt, 10 teppi, 1 skyrtu og fullt af hjólavarahlutum.

Fyrsta stopp var hjá fjölskyldu sem við heimsóttum stuttu eftir komu okkar hingað til lands og sögðum ykkur frá – amma sem sér um 12 barnabörn og aldraða móður sína. Í þeirri heimsókn hafði amman rætt við okkur um aðstæður þeirra og minnst á að stærsta vandamál þeirra var hjólaleysi því að þau þurfa að fara afar langt að sækja vatn auk þess sem eitt barnið þjáist af sigðkornablóðleysi og þarf því stöðugt að fara til læknis. Við stöllur ákváðum því að hjólið færi til þeirra. Þegar við mættum þangað í dag með hjólið og sitt lítið af hverju úr stórinnkaupum okkar urðu mikil fagnaðarlæti og amman steig meira að segja nokkur dansspor fyrir okkur. Það er óhætt að segja að þakklætið hafi skinið úr augum hennar og hreint ótrúlegt hvað þessar litlu gjafir eru gríðarlega þýðingarmiklar fyrir fjölskylduna.

Næst var komið við hjá Muwango og Peter sem við höfum einnig heimsótt áður. Muwango er litli raftækjasnillingurinn sem bjó til hið myndarlegasta útvarp úr leifum af gömlu útvarpi og vatnsbrúsa sem hann notaði fyrir hátalara. Eins og við sögðum ykkur hafði Félag áhugamanna um útvörp á Íslandi heyrt af bræðrunum og ákveðið að gefa Muwango nýtt útvarp. Við fengum þann heiður að láta þetta verða að raunveruleika því mjög erfitt er að senda hluti hingað til lands – eins og við fengum sjálfar að reyna! Við vorum sem sagt sendar með pening hingað til að kaupa útvarpið hér. Þar sem ekkert rafmagn er hjá bræðrunum var ekki um annað að ræða en að kaupa ferðaútvarp sem gengur líka fyrir rafhlöðum. Muwango var rosalega ánægður með útvarpið og brosið sem hann er afar spar á lét sko ekki á sér standa við þetta tilefni. Þegar við komum síðast í heimsókn ákvað hann að bregða sér í betri fötin þar sem gestir voru komnir. Hann varð þó fremur leiður þegar hann kom fram eftir fataskiptin því hann hafði áttað sig á að hann var þá þegar í bestu skyrtunni sinni – en hún var öll rifin og tætt! Við ákváðum því að bæta úr ástandinu og gáfum honum nýja skyrtu sem hann var ákaflega ánægður með. Eftir að hafa gefið Muwango eitt og annað í viðbót var förinni heitið til Peter sem var í skólanum. Honum gáfum við fullt af skólabókum, blýöntum og pennum. Enn fremur létum við hann hafa glænýja strigaskó sem Inga Steinunn og fjölskylda ákváðu að gefa pening fyrir eftir að hafa lesið söguna af síðustu heimsókn okkar. Þar hafði hann nefnilega sagt okkur að hann langaði svo mikið að eiga skó því að það er nokkurs konar stöðutákn í skólanum. Svo þarf hann líka að ganga sjö klukkustundir hvora leið til að heimsækja bróður sinn um helgar. Hann bað fyrir bestu þakkir til Íslands og viljum við einnig þakka Ingu Steinunni fyrir frábært framtak!!!

Að þessu loknu fórum við og hittum yngstu nemendur skólans. Þeim gáfum við öllum vaxlitapakka sem Astra Zeneca sendi okkur með. Við þökkum þeim kærlega fyrir þetta snilldar framlag því krakkarnir voru einstaklega ánægðir með þetta og gátum við séð á þeim að þau voru mjög stolt af því að eiga eigin liti og gátu vart beðið eftir að fá að prófa þá. Viljum við hér með einnig nota tækifærið og þakka Astra Zeneca fyrir að hafa látið þetta ævintýri í Úganda verða að raunveruleika.

Gorillur hvad!!

2005-07-13T14:19:00.000Z

Þá erum við komnar heim í heiðardalinn eftir mjög svo skemmtilega helgi. Laugardagurinn í Kampala var virkilega skemmtilegur. Deginum eyddum við á merkustu stöðum höfuðborgarinnar undir traustri leiðsögn Vincents. Með í för var einnig Nathan vinur okkar frá Houston, Texas, sem við pikkuðum upp á górilluskrifstofunni. Sunnudagurinn fór svo í mjög langa en skemmtilega rútuferð til heimkynna górillanna. Við vöknuðum ferskar – eða ekki – klukkan 4.30 til að missa ekki af rútunni því okkur hafði verið sagt að hún færi á slaginu 6.00. Svo var nú ekki raunin heldur lagði hún af stað klukkan 7.30 – en 90 mín til eða frá þykir nú ekki mikið hérna í Afríkunni.

Eftir 10 klukkustunda rútuferð mættum við til Butogota og þá tók við 20 mín ferðalag aftan á pallbíl á frekar holóttum vegi. Það voru því frekar þreyttir, rykugir en jafnframt mjög svo ágnægðir strumpar sem hoppuðu af bílnum í Bwindi þjóðgarðinum. Garðurinn er hreint út sagt algjör paradís á jörðu!!! Við fengum fínan kvöldverð fljótlega eftir komuna og að honum loknum var kveikt í varðeldi. Við gistum svo ásamt Nathan í litlum kofa sem reyndist frekar kaldur þegar leið á kvöldið.

Morguninn eftir var vaknað snemma, borðaður staðgóður morgunverður og svo var lagt í hann. Við vorum fimm í okkar hópi – við strumparnir og svo þrír Belgar auk leiðsögumanna og vopnaðra varða. Gangan tók tæplega þrjár klukkustundir upp frekar bratt fjall í miðjum frumskógi. Það komust nú allir á leiðarenda þó það hafi verið tvísýnt á köflum... Skyndilega heyrðum við hávært öskur – þá vissum við að það var ekki langt í frændur okkar. Eftir um það bil 10 mín göngu í viðbót sáum við górillurnar loksins – þvílík sjón!!! Það er eiginlega ekki hægt að lýsa þessu með orðum og ætlum við því að reyna allt sem við getum til að koma myndunum sem allra fyrst á netið. Við ætlum nú samt að reyna að lýsa þessu fyrir ykkur. Þetta var sem sagt átta manna górillufjölskylda – einn pabbi, þrjár mömmur og svo ungarnir þeirra. Fyrst sáum við pabbann en þeir kallast “silver back” – þar sem þeir eru silfurlitaðir á bakinu. Hann sat í makindum sínum og át laufblöð. Við vorum aðeins í um eins metra fjarlægð frá honum – pínu óhuganlegt í byrjun en maður var fljótur að venjast þessu. Svo komu nokkrir ungar og einn þeirra gerðist meira að segja svo djarfur að koma alveg upp að okkur og snerta einn Belgann. Það var ekki lítið skondið. Litlu seinna kom svo ein mamman með lítinn unga á bakinu en hún labbaði í makindum fram hjá okkur í svona ½ metra fjarlægð. Þetta var allt saman svo óraunverulegt eitthvað!!! Við vorum hjá þeim í klukkutíma – sem leið hjá alveg einn, tveir og þrír. Svo var haldið heim á leið.

Vedrid og annad skemmtilegt...

2005-07-08T14:21:00.000Z

Jæja enn og aftur erum við stöllur mættar til Kampala. Að þessu sinni er ástæðan sú að við höfum ákveðið að heilsa upp á górillurnar. Til þess að það sé mögulegt urðum við að koma hingað til að kaupa leyfi upp á marga peninga – en tað er nú allt í góðu og örugglega vel þess virði. Meira um það síðar.

Hér sitjum við á yndislegum veitingarstað og bíðum eftir salatinu okkar. Sólin skín og lífið gæti bara ekki verið betra. Það hefur ýmislegt á daga okkar drifið síðan við skrifuðum síðast.
Mánudagurinn fór í að skrifa sögur um fjölskyldur sem við höfum heimsótt. Planid er sidan að gefa úr bækling með þessum sögum sem nota a til að kynna verkefnið. Það verður mjög spennandi að sjá hvernig þetta kemur úr.

Þriðjudagurinn og miðvikudagurinn fóru í “helth out reach” sem var bara gaman. Við heimsóttum nokkur þorp hvorn daginn. Við stöllur vorum með fræðslu fyrir fólkið um forvarnir gegn HIV og almennt um hreinlæti og þess háttar. Það var alveg ótrúleg upplifun. Og það skondna var að allt það sem vall upp úr okkur var fyrir þeim heilagur sannleikur. Við fengum yfirleitt margar góðar spurningar í lokin. Ein kom okkur frekar í opna skjöldu en hún hljómaði eitthvað í þá áttina : “How often can you use the same condom??? “. Fáfræðin er oft á tíðum alveg gríðarleg. Eins eru sumar sögusagnirnar hér alveg ótrúlegar eins það að maður geti fengið krabbamein af smokkanotkun eða það að ef maður ekki byrji snemma að stunda kynlíf þá þroskist kynfærin ekki!!!

Eitt af því sem gert er í “ health out rech” er að bólusetja börnin í þorpinu og tókum við stöllur virkan þátt í því. Það var MJÖG spes og eins gott að fara varlega með nálar og þess háttar. Við komum okkur fyrir undir tré og svo byrjaði fjörið. Allir þorpsbúar mættu á svæðið og við erum vissar um að eitthvað skipulag var á hlutunum - við bara náðum því ekki alveg. Þau voru ekki mjög ánægð með okkur börnin sem við sprautuðum - en gráturinn var þó fljótur að breytast í stórt sólskinsbros þegar við gáfum þeim sleikjó.

Í gær lögðum við svo af stað til Kampala sem væri nú ekki frásögu færandi nema fyrir það að ferðin tók 6 klukkustundir í stað 3 klukkustunda eins og venja er. Ástæðan fyrir því??? Ja – það er sko saga að segja frá því. Ok – þetta var sem sagt svona svipuð rúta og síðast. Leyfilegur farþega fjöldi er 14 max – en við vorum aldrei færri en 20 manns. En þá erum við líka bara að tala um mannfólkið sem var í rútunni. Því auk okkar voru 2 hænur og að minnsta kosti 8 geitur. 8 geitur!!!! Þið getið rétt ímyndað ykkur lyktina sem þeim fylgdi. Svo var stoppað í hverju einasta krummaskuði og nýtt fólk og annar búfénaður ákváðu að heiðra okkur með nærveru sinni. Rúsínan í pylsuendanum var án efa stór poki af þurrkuðum fiski sem bætti nú ekki lyktina. Ef við hefðum verið nýkomnar til Afríku hefðum við örugglega verið orðnar nett pirraðar – en það bara þýðir ekki neitt. Maður bara verður að draga andann djúpt og taka þessu öllu með stóískri ró...

Okkur var góðfúslega bent á að við værum ekki nógu duglegar að tala um veðrið og þess háttar almennar upplýsingar og ætlum við því að reyna að bæta ykkur það kæru lesendur. Um verðrið hér er aðeins eitt hægt að segja – snilld!!! Hitastigið á daginn er svona yfirleitt í kringum 25 gráður og köld golan lætur sjaldan á sér standa. Á kvöldin dettur hittinn niður í ca 10 gráður. Þetta veður kom okkur mjög skemmtilega á óvart eins og svo margt annað hérna í Úganda.

Við viljum nota tækifærið og óska Einari Birni innilega til hamingju með 6 ára afmælið í gær. Eins hefði hún Amma Inga orðið 81 árs í dag hefði hún lifað – blessuð sé minning hennar...

Loksins...

2005-07-03T11:34:00.000Z

Jæja þá er síðan okkar loksins komin í lag þökk sé Þóru tölvugúrú JJJ

Sitjum hérna á alvöru internet café í Kampala sem er með þessa líka rosa fínu tengingu og líður okkur næstum eins og við séum komnar út fyrir mörk þriðja heimsins…

Skuldum ykkur lesendur góðir náttúrulega nokkra pistla af ævintýrum okkar og viljum við endilega deila þeim með ykkur. Til að gera mjög langa sögu aðeins styttri þá ætlum við að stikla á stóru yfir ævintýri síðustu daga.

Á fimmtudaginn fórum við í heimsókn á Health center í Lyantonde sem er í raun sjúkrahúsið fyrir allt Rakaii hérað og Ssembabule reyndar líka. Sjúkrahúsið var vægast sagt afar frumstætt og tækjabúnaður mjög fátæklegur. Skoðuðum HIV/AIDS móttöku þeirra og fylgdumst með þeim þegar þau tóku á móti sjúklingum sínum. Í fyrstu var haldin sameiginleg fræðsla fyrir alla sjúklingana í einu og þar var meðal annars farið yfir áhrif sjúkdómsins og lyfjanna. Eftir fræðsluna voru sjúklingarnir vigtaðir til að sjá hvort þeir væru farnir að þyngjast aftur sem er mikið batamerki því að margir þeirra eru aðeins skinn og bein þegar þeir hefja meðferð. Svo átti að mæla blóðþrýstinginn hjá sjúklingunum því lyfin geta haft áhrif á þrýstinginn – en þá var okkur sagt að þau ættu því miður engan blóðþrýstingsmæli í móttökunni. Þau gætu reyndar náð í eina mælinn sem er til á sjúkrahúsinu en það er oft töluvert vesen og því einungis gert í brýnustu neyð... Eftir þetta var haldið í smá skoðunarferð um deildir sjúkrahússins og var þetta eins og stíga aftur í tíma. Öll aðstaða var mjög bágborin og minnti heldur a frystihús með nokkrum rúmum á stangli en sjúkrahús... Að lokum lá leiðin á rannsóknarstofuna og þar var okkur sýnd vinnuaðstaða þeirra – sem var líkt og annað á sjúkrahúsinu einkar frumstæð. Það sem okkur þótti þó allra verst var að sjá starfsfólkið taka blóðsýni úr sjúklingunum og meðhöndla öll sýnin HANSKALAUST því þriðja hvert sýni þarna er úr HIV smituðum einstaklingi. Okkur strumpunum fannst þetta allt saman nú alls ekki nógu gott og þar með var það ákveðið að allar birgðirnar af læknadótinu sem við burðuðumst með til London og þurftum svo að láta senda okkur þaðan vegna óleyfilegrar yfirvigtar færu á sjúkrahúsið. Þar á meðal voru nefnilega tveir blóðþrýstingsmælar og fullt af hönskum sem við eyrnamerktum sérstaklega á HIV móttökuna og rannsóknarstofuna. Yfirmenn sjúkrahússins voru að vonum afar þakklátir og báðu okkur um að skila innilegu þakklæti til Íslands. Í lok dagsins voru litlu strumparnir líka afar ánægðir því það er ekki á hverjum degi sem maður fær að gefa slíka gjöf. Fimm klukkutíma biðin á flugvellinum eftir tollaafgreiðslunni var því vel þess virði!!!

Á föstudaginn fórum við í heimsókn í framhaldsskóla í nágrenni Lyantonde. Þar fór fram eins konar work shop fyrir nemendur um HIV/AIDS og aðra kynsjúkdóma. Við stöllur höfðum verið beðnar um að halda smá fyrirlestur fyrir hópinn um kynsjúkdóma og undirbjuggum við því lítið powerpoint skjal sem við ætluðum bara að sýna þeim í fartölvunni – þar sem þarna áttu að vera rétt rúmlega 20 nemendur. Þegar við mættum tóku hins vegar 250 nemendur á móti okkur!!! Það var samt ekkert mál því við stilltum bara tölvunni hátt upp svo allir gætu séð því þarna vorum við með afar áhrifaríkar myndir sem við vildum endilega sýna þeim. Eftir fyrirlesturinn buðum við þeim að spyrja okkur spurninga en þau voru mjög feimin og vildi enginn standa upp. Þá ákváðum við að dreifa út miðum og sögðum þeim bara að skrifa nafnlaust niður spurningar ef einhverjar væru. Það er alveg ljóst að margar spurningar brunnu á vörum þeirra því að við fengum yfir 50 spurningar til okkar. Við ákváðum því að svara þeim öllum því það er hreinlega ekki hægt að velja út spurningar um eins alvarleg málefni! Til að mynda hvernig hefðum við getað sleppt því að svara spurningu sem hljóðar svo: Ég er HIV smitaður – hvað á ég að gera? Við fengum því tíma í lokin þegar allir fyrirlestrarnir voru búnir og svöruðum spurningunum samviskusamlega. Þetta var alveg frábær dagur og sérstaklega gaman að hlusta á nemendur skólans flytja sína fyrirlestra sem meðal annars voru um hvernig hægt sé að lifa löngu og ánægjulegu lífi með því að forðast HIV!

Þegar við komum aftur til Lyantonde var ferðinni heitið beint til Kampala svo við tók 3 klukkustunda rútuferð til höfuðborgarinnar. Þessi rútuferð var sú allra áhugaverðasta sem við stöllur höfum upplifað – og er sko ekki af fáum ferðum að taka!!! Í fyrsta lagi var rútan ekki beint rúta heldur lítil 15 sæta leigubílasmárúta. Þannig að það var leigubíll til borgarinnar!!! Í öðru lagi eru Afríkubúar þekktir fyrir að þjappa ansi duglega í bílanna vegna þess hversu fáir eru í boði. Það voru því 19 hausar sem þjöppuðu sér pent inn í litlu rútuna – að ógleymdum hænunum tveimur sem voru að sjálfsögðu meðal lifenda!!! Ekki nóg með það að hænurnar skyldu vera með okkur inni í bílnum heldur vorum við líka svo einstaklega heppnar að hafa þær undir sætunum okkar!!! Það verður bara alveg að viðurkennast að það er svolítið skrítið að sitja í rútu og finna fjaðrastrok upp fótleggina...og heyra af og til gag gag gag!!! En það er hreint út sagt ótrúlegt hvað við erum orðnar sjóaðar hérna og erum svo gott sem hættar að kippa okkur upp við þetta óvenjulega dýralíf hérna; hvort sem það eru kóngulær í sturtunni, beljur fyrir utan gluggann, geitur á miðjum vegum í höfuðborginni – eða hænur inni í bílunum.

Eftir að hafa hreinsað sig af ferðarykinu – og hænsnalyktinni – var haldið á alvöru ítalskan veitingastað. Þar áttum við frábærar stundir og fengum sérstaklega góðan mat og alvöru ítalskan ís í eftirrétt. Á eftir var ákveðið að kíkja aðeins á næturlíf höfuðborgarinnar. Við létum bara eins og værum innfæddar og skelltum okkur beint á dansgólfið og dönsuðum fram eftir við fjöruga afríska tónlist.

Í gærmorgun vöknuðum við svo snemma og tókum rútu til Jinja sem er lítil borg rétt hjá Kampala þar sem upptök Nílar frá Viktoríuvatni er að finna. Við eyddum deginum í að ganga um borgina og þá sérstaklega eftir bökkum Nílar. Staðurinn er ofsalega fallegur og settumst við ósjaldan niður til að dást að útsýninu og gæða okkur á köldum drykkjum. Þegar rökkva tók héldum við aftur til Kampala þar sem við eyddum kvöldinu í rólegheitum á sama frábæra veitingastaðnum og kvöldið áður.

Nú er sem sagt kominn sunnudagur og óhætt að segja að þetta sé Sunnudagur til sælu því að við erum afar kátar að hafa komið síðunni í lag til að geta deilt þessum skemmtilegu augnablikum með ykkur. Höfum sett inn fullt af nýjum myndum – og reyndar það mikið að við urðum að búa til nýja myndasíðu þar sem að hin var orðin full!!! Þið finnið því nýju myndirnar undir Myndir II – en að sjálfsögðu höldum við gömlu myndasíðunni enn inni J

Myndir!!!!

2005-06-29T19:19:00.000Z

Loksins - loksins eru komnar nyjar myndir!!! Yttu her

Gledi og sorg - allt i bland...

2005-06-29T19:09:00.000Z

Í gær var öllu starfsfólkinu hérna og sjálfboðaliðunum boðið í snarl í tilefni af útborgunardegi. Okkur var tjáð að boðið yrði upp á drykki og smá snakk með. Við fengum okkur því léttan hádegisverð áður en við mættum því að við vitum aldrei hvað snakk í þessu landi þýðir og vildum við ekki vera glorhungraðar ef þetta væri eitthvað sem maginn væri líklegur til að hafna... Okkur brá því heldur betur í brún þegar við sáum hvað var á boðstólnum – hrísgrjón, matoke (stappaðir bananar), kartöflur, baunir, kjúklingur og nautakjöt! Þetta smá snarl varð því aðeins stærra um sig því matráðskonurnar skömmtuðu sjálfar á diskana og skipti engu hvort um væri að ræða fullvaxta karlmenn eða litla strumpa frá Íslandi!!! Þar sem við erum svo vel upp aldar þá tíðkast ekki að leifa matnum sínum... Enda munum við sérlega vel eftir setningunni sem maður fékk iðulega að heyra ef maður kláraði ekki matinn sinn: “Hugsaðu um öll hungruðu börnin í Afríku sem fá ekkert að borða...” Já þetta er eitthvað svo óþægilega áþreifanlegt hérna – þannig að efsta talan var bara losuð frá og matnum rennt pent niður. Eftir smá tíma fyrir meltingu náðum við í íslenskt sælgæti og buðum innfæddum upp á við mikla lukku. Svarti lakkrísinn vakti þó mjög mismunandi viðbrögð...

Kvöldinu var svo eytt á hverfiskránni White Rose ásamt nokkrum úr hópi starfsfólksins hér. Á milli mjög áhugaverðra umræða um fjölkvæni spiluðum við nokkra leiki í pool enda erum við að skipuleggja að slá upp White Rose móti í ferðalok og er því ekki seinna vænna að fara að æfa sig...J

Í dag upplifðum við eymdina eins og hún gerist verst hér. Við hittum tvo bræður sem búa í pínulitlum moldarkofa á afar afskekktum stað. Þeir eru 15 og 13 ára og búa þarna ásamt systur sinni sem er 10 ára. Móðir þeirra lést úr alnæmi árið 2002 og faðir þeirra fyrir ári síðan. Þegar faðir þeirra dó hafði hann verið í miðjum klíðum að byggja hús handa fjölskyldunni en náði því miður ekki að ljúka verkinu. Húsið hrundi skömmu síðar og þá urðu systkinin þrjú að byggja sér nýtt hús. Þrátt fyrir mikinn dugnað þeirra í að koma sér upp skjóli þá heldur kofinn því miður hvorki vatni né vindum. Landið sem foreldrar þeirra skildu eftir sig er það lítið að það býður ekki upp á mikla möguleika til ræktunar. Þau hafa þó verið að reyna að rækta banana, baunir, maís og kartöflur með misgóðum árangri. Þetta er þó eini möguleiki þeirra á að afla sér matar því þau eiga engan pening og geta ekki unnið fyrir peningum eða mat því þau eru öll að reyna að halda áfram í skóla. Þegar strákarnir voru spurðir að því hvað þau ætluðu að borða í kvöld bentu þeir á pott fullan af bönunum sem þeir voru búnir að afhýða. Þetta var jafnframt það eina sem þau myndu borða í dag því að þau hafa bara efni á einni máltíð á dag. Þrátt fyrir að ekki þurfi að greiða fyrir skólavist á fyrstu skólastigunum eru þær kvaðir í þessu landi að börnum er skylt að kaupa skólabúninga og sjá sér fyrir skólabókum. Skólastjórinn hefur þó séð aumur sínar á börnunum og hafa þau fengið undanþágu frá því að vera í skólabúningum auk þess sem hann hefur reynt eftir fremsta megni að útvega þeim skólabækur. Þegar litið var inn í litla kofann var lítið sem ekkert þar inni. Þau eiga hvorki rúm né teppi og sofa því á gömlum kartöflupoka með gatslitið lak ofan á sér. Annars samanstóðu veraldlegu eigur þeirra af tveimur vatnsbrúsum, potti og litlum trékolli. Þetta var fyrsta heimsóknin sem starfsmenn á vegum verkefnisins hér fóru til þeirra því að það er bara örstutt síðan þeir fengu að vita af tilvist þessarar litlu fjölskyldu. Á morgun er því fundur með þeim starfsmönnum sem koma að málum slíkra barna og verður í framhaldinu ákveðið hvað skuli gera fyrir þessi ólánsömu börn.

Morgundeginum veður svo eytt á health clinic hér í nágrenninu en fimmtudagar eru sérstaklega helgaðir fólki sem er smitað af HIV....

PS. Okkur finnst þið dyggu lesendur aðeins hafa dalað í commentunum. Endilega verið dugleg að láta í ykkur heyra – það finnst okkur svo gaman!!!!

Time flies when you are having fun!!!!

2005-06-28T14:21:00.000Z

Jæja þá er fjórða vikan okkar hérna í Afríku að byrja og hreint ótrúlegt hvað tíminn er fljótur að líða... Helgin var rosalega fín en á laugardaginn var okkur boðið – með boðskorti og öllu – á hátíð hjá skóla hér í grenndinni. Dagskráin byrjaði með messu sem var einstaklega áhugaverð. Mikið klappað og sungið og undirspilið á bongótrommurnar setti punktinn yfir i-ið. Við skildum mest lítið hvað fór fram í messunni þar sem hún fór að sjálfsögðu fram á tungumáli innfæddra en náðum þó að átta okkur á því hvenær við áttum að standa og hvenær ekki... Í lokin var svo prestinum þakkað fyrir messuna, kórnum þakkað fyrir sönginn og okkur strumpunum þakkað sérstaklega fyrir komuna en það var einmitt eina setningin sem fram fór á ensku í þessari tveggja klukkustunda messu! Á eftir tóku við ræðuhöld þar sem við skildum aftur lítið sem ekkert nema þegar þingmaðurinn sem var heiðursgestur á samkomunni beindi nokkrum vel völdum orðum beint til okkar. Á milli ræða fóru fram skemmtiatriði þar sem nemendur sungu og dönsuðu afríska þjóðdansa. Um kvöldið brugðum við okkur aðeins í bæinn og höfðum það huggulegt á einum veitingastaðnum. Vincent vinur okkar ákvað að vera okkur til samlætis þetta kvöld og notuðum við tímann í skipuleggja sunnudaginn.

Á sunnudagsmorguninn vöknuðum við snemma enda mæting klukkan níu á rútustöðina – það er að segja í strætóskýlið... Ferðinni var heitið til Mbarara sem er næsti bær við Lyantonde. Rútan var að sjálfsögðu yfirfull þannig að við máttum bara standa þennan klukkutíma akstur. Þar sem við vorum svo heppnar að hafa hinn trausta leiðsögumann Vincent með í för þá náðum við að gera ótrúlega margt á þessum stutta tíma. Við byrjuðum á að ganga um markaðssvæði bæjarins þar sem mikið úrval af ávöxtum og grænmeti auk alls kyns búsáhalda var á boðstólnum. Svo fórum við í skoðunarferð um læknaskólann og háskólasjúkrahúsið og óhætt að segja að aðstæður þar hafi verið afar frumstæðar. Þegar hungrið tók völdin ákváðum við að tylla okkur á veitingastað á einu flottasta hóteli bæjarins. Þegar við fengum að sjá matseðilinn urðum við eitt sólskinsbros...á milli hrísgrjóna- og baunaréttanna sáum við nefnilega orðið pizza og valið var ekki erfitt!!! Við getum í sannleika sagt fullyrt að þetta var einhver besta pizza sem við höfum á ævinni fengið J. Ekki var það svo til að spilla fyrir einstaklega góðum degi að hægt var að fá ís í eftirrétt!!! Enginn Hagen Daz...en ís engu að síður. Það voru því saddir og sælir strumpar sem héldu áfram för sinni um bæinn. Internet café var næsta stopp enda hafði okkur verið tjáð að í Mbarara kæmumst við í alvöru netsamband með háhraða internet tengingu. Við erum þó búnar að læra að taka allar slíkar yfirlýsingar með miklum fyrirvara enda kom það á daginn að þetta var lítið skárra en tölvan sem við höfum verið að notast við. Það var því stutt stopp þar enda dagur líka að kveldi kominn og passlegt að fara að koma sér upp í rútu og halda heim á leið.

Í dag fórum við í nokkrar heimsóknir til munaðarleysingja í nágrenninu. Á flestum heimilunum voru þrjú til fjögur systkini þar sem elsta barnið var aldrei eldra en sextán ára en samt ábyrgt fyrir systkinum sínum sem voru allt niður í fimm ára gömul. Verkefnið hefur verið að styðja við bakið á þessum barnahópum en þrátt fyrir það gefst ekki öllum tækifæri á að ganga í skóla. Einnig fórum við í heimsókn þar sem traditional healer er með aðstæður sínar í bænum. Þar hittum við fyrir fjórtán ára munaðarlausan strák sem hafði þurft að búa þarna ásamt tveimur yngri systkinum sínum í tvo mánuði eftir að hann hafði lærbrotnað. Meðferðin hefur gengið afar hægt enda að mestu leyti verið byggð á ýmsum jurtum og sárabindi. Hann er enn nokkuð kvalinn og getur lítið beitt sér og ekki farið í skólann. Systir hans sem er ellefu ára sér því um hann og yngri bróður þeirra og er þar af leiðandi ábyrg fyrir öllum heimilisstörfum eins og að sækja vatn, elda mat og þvo þvottinn. Já það er deginum ljósara að alvaran spyr ekki að aldri hér...

Tilkynning frá Þóru Kristínu!!!

2005-06-24T09:36:00.000Z

Ég hef ákveðið að setjast að hér í Uganda. Ég hef fundið mér mann og hann ætlar að gefa pabba nokkrar beljur í skiptum fyrir mig. Nei – djók!! Vildi bara láta ykkur kæru vinir og vandamenn vita að ég get ekki opnað mi-póstinn minn hér svo ef þið eruð að reyna að ná í mig þá vinsamlegast notið hotmailið. Adressan er þá traustur10@hotmail.com.Kveðja, Þóra Kristín

We are alive!!!

2005-06-24T09:33:00.000Z

Þá er dvöl okkar í Ssembabule senn að ljúka. Við höfum verið hér síðan á mánudaginn og átt góðar stundir hér þrátt fyrir að smá magakveisa hafi sett strik í reikninginn. Við erum nú samt allar að hressast og hlökkum mikið til að komast í “íslenska matseld” í kvöld.
Verkefnið hér hefur hjálpað fjölmörgum heimilum þrátt fyrir að hafa aðeins starfað í mjög stuttan tíma. Þetta er búið að vera alveg einstaklega gleðilegt að sjá sérstaklega með tilliti til þess að verkefnið hefði aldrei orðið að veruleika ef ekki hefði komið til fjárstuðningur frá Hjálparstarfi kirkjunnar á Íslandi. Við vorum beðnar að senda þakklæti frá öllum sem við hittum. Margir voru mjög forvitnir að vita meira um þessa skrítnu eyju sem kennd er við ís.

Ástandið hér er mun verra en í Rakai og skýrist það einna helst af því að þetta hérað er mun strjálbýlla. Fólk á erfiðara með að sækja vatn, leita sér að vinnu og sækja í alla þjónustu svo sem heilbrigðisþjónustu. Sem dæmi má nefna að sumir þurfa að ganga allt að 10 km í næsta brunn. Hér höfum við heimsótt margar fjölskyldur sem búa við misgóðar aðstæður.Til dæmis heimstóttum við konu sem missti manninn sinn fyrir ári síðan úr alnæmi. Hún sér því ein um fimm börn þeirra. Þegar við komum höfðu þau ekkert borðað allan daginn og sáu ekki fram að hafa neitt í kvöldmatinn því konan hafði ekki náð að vinna sér inn neinn pening þann daginn. Á venjulegum degi nær hún þó að vinna fyrir kvöldmatnum en það er yfirleitt eina máltíðin sem þau fá. Börnin hreinlega grétu af hungri og það var greinilegt að þau liðu fyrir mikinn næringarskort. Það var ekki lítið erfitt að kveðja þessa fjölskyldu.
Á þriðjudaginn fórum við á svona “health clinic”. Þar hittum við mann sem var mjög illa haldinn af HIV. Hann var orðinn einungis 30 kg enda hafði hann ekki nærst síðan í lok mars s.l. En við sáum líka fólk sem var einu sinni svona illa haldið en fékk þá viðeigandi lyf og lifir nú góðu lífi og ekki að sjá að það sé veikt.
Einn daginn ferðuðumst við á milli staða á mótorhjólum. Það var ekki lítið gaman en um leið mjög erfitt enda vegirnir hér enn verri en í Rakai.

Snilldar helgi!

2005-06-20T14:15:00.000Z

Þessi helgi hefur heldur betur verið skemmtileg – og mjög svo áhugaverð! Á föstudagskvöldið fórum við á einn af börum bæjarins svona í tilefni dagsins. Þar slógum við upp íslenskri veislu ásamt nokkrum af starfsmönnum verkefnisins. Alls kyns íslenskt sælgæti á boðstólnum – sem fór svona misvel í fólkið... Það var fremur fyndið að fylgjast með þeim velja sér mola af mikilli kostgæfni og sjá svipbrigðin þegar þau brögðuðu á lostætinu. “Mjög sætt” var algengasta athugasemdin sem við fengum... Nágranni okkar, hann Haq, kunni sennilega best að meta þetta enda vanur slíkum sætindum þar sem hann bjó í Svíþjóð í nokkur ár. Eftir dágóðan tíma á barnum var haldið á karaoke stað eins og okkur hafði verið sagt. Þegar við komum inn áttuðum við okkur strax á að í Afríku þýðir karaoke greinilega ekki það sama og víðast annars staðar... Enginn textaskjár og enginn “live” söngur heldur hver performerinn á fætur öðrum að mæma eftir heitustu smellunum hér í landi. Þetta var náttúrulega alveg óstjórnlega fyndið og áttum við strumparnir nokkuð bágt með okkur og vorum hreinlega komnar með verki af hlátri. Það er alveg ljóst að þetta var eitt af því allra fyndnasta sem við höfum séð hér – og þótt víðar væri leitað!

A laugardagsmorgun vorum við svo sóttar af nokkrum starfsmönnum hér sem höfðu ákveðið að fara með okkur í þjóðgarðinn. Þegar stationbíllinn kom urðum við vægast sagt nokkuð hissa!!! Ástæðan fyrir því var sú að við vissum að við yrðum fimm með í för – auk bílstjóra því svo virðist sem enginn treysti sér til að keyra sjálfur í þessu landi. Ekki það að við láum þeim eitthvað enda fremur vafasöm umferðarmenning hér – svo ekki sé minnst á vegina... Alla vega eftir að hafa dregið andann djúpt komum við okkur og tveimur fullvaxta karlmönnum “vel” fyrir í aftursætinu. Það er alveg ótrúlegt hvað þetta fólk getur verið nægjusamt því svona samþjöppun í bíla er dagleg sjón hérna og hefðum við svo sem ekkert átt að láta okkur bregða...en það er samt ótrúlegt hvað við verðum alltaf jafn hissa... J Þrátt fyrir allt áttum við frábæran dag í Mburu þjóðgarðinum. Fórum í langa göngu um svæðið í fylgd með vopnuðum verði því enginn má fara út úr bílnum nema í þeirra fylgd. Sáum fullt af zebrahestum, öpum og villisvínum auk annarra meira framandi dýra eins og topis, impalas, reedbuck og buffalo. Þetta var frábær upplifun og ekki hægt að líkja við neinn dýragarð þar sem dýrin eru læst á bak við lás og slá. Hér eru dýrin í sínu náttúrulega umhverfi og ótrúlegt að fá að fylgjast með þeim í slíkri nálægð.
Nu erum vid komnar í nágrannahéraðið Ssembabule þar sem við stöllur ætlum að dvelja í viku. Þar er sams konar prógramm í gangi og i Rakai og verður frábært að fá að kynnast þeirra starfi líka. Meira um tad sidar...

17. júní 2005

2005-06-17T15:05:00.000Z

17. júní 2005 mun seint gleymast hjá okkur stöllum. Dagurinn byrjaði heldur rólega og héldum við af stað í raun án þess að vita hvert ferðinni var heitið. Byrjuðum á að heimsækja tvær fjölskyldur þar sem á báðum heimilum var fjörgömul amma sem sá um fjögur til fimm barnabörn. Svo var ferðinni heitið heim á leið – að við héldum... En svo var nú aldeilis ekki!!! Eftir dágóðan akstur í pallbílnum þar sem við by the way sátum á pallinum...stöðvaðist bíllinn skyndilega. Við ákváðum aðeins að teygja úr okkur eftir allar hossurnar á leiðinni enda fara malarvegir og trébekkur ekki sérlega vel saman J. Þá tók á móti okkur hópur af konum dansandi og syngjandi með bongó trommur og allt tilheyrandi. Með þessu voru þær að bjóða okkur velkomnar á stóra heimilið sitt sem samanstendur af 11 konum ásamt 10 börnum og 15 munaðarlausum börnum að auki. Þær buðu okkur að setjast á meðan þær héldu áfram að syngja fyrir okkur. Í lokin sýndu þær fyrir okkur frumsamið leikrit þar sem boðskapurinn var “HIV er alls staðar”. Þetta var allt saman rosa flott hjá þeim og alveg einstaklega skemmtilegt fyrir okkur – þá sérstaklega með tilliti til dagsins í dag J Eftir klukkustund af frábærri sýningu var haldið heim. Þegar þangað var komið vorum við rykugar upp fyrir haus og satt best að segja höfum við aldrei á ævinni verið jafn skítugar. Það var bókstaflega ryk og drulla á hverjum einasta bletti á okkur...eins og þið getið séð á myndunum. Náðum því miður bara að setja inn örfáar myndir í þetta skiptið því tengingin er víst enn jafn hæg hérna. En til að gleðja ykkur þá verða fleiri myndir og vídeósýning þegar við komum heim.

Dagurinn er samt aldeilis ekki á enda því í kvöld ætla nokkrir af starfsmönnunum hér að halda upp á daginn með okkur á einu af öldurhúsi bæjarins. Í boði verður að sjálfsögðu íslenskt sælgæti og verður fróðlegt að sjá hvernig landinn hér mun meta góðgætið...

Á morgun er planið að fara í þjóðgarð sem er hér í næsta nágrenni. Þar megum við meðal annars eiga von á að sjá zebrahesta, krókódíla og flóðhesta – sem sagt mjög áhugaverð helgi framundan.

Svona rétt í lokin þá viljum við bara minnast á hversu frábært er að sjá hversu dugleg þið eruð að commentera á bloggið – endilega að halda því áfram – alltaf jafn gaman að fá fréttir frá Fróni J

Lexia dagsins : Þolinmæði þrautir vinnur allar

2005-06-16T19:19:00.000Z

Ævintýrið í Kampala byrjaði með stæl. Það var búið að panta fyrir okkur gistingu á þessu líka fína gistiheimili sem kallað hefur verið “Million dollar view” og eru það sko orð að sönnu. Eftir að hafa notið útsýnisins í dágóða stund þá fórum við frekar snemma í háttinn enda hafdi dagurinn verid frekar annasamur.

Í morgun vöknuðum við svo snemma og fórum í morgunmat og nutum þess að geta valið um fleiri en eina tegund morgunverðar. Við vorum svo sóttar af honum Georg einkabílstjóra og stórkunningja með meiru og brunuðum við beint út á flugvöll til að ná í dótið sem við létum senda hingað frá London. Við stöllur vorum búnar að áætla að þetta tæki svo um það bil hálftíma eða í mestalagi klukkutíma – but noooo. Við hefðum svo sem getað sagt okkur þetta stuttu eftir að hafa stigið inn á flugvöllinn og staðið í röð við information desk þar sem enginn starfsmaður lét sjá sig!!! Eftir dágóða bið sáum við að þetta væri greinilega ekki málið og ákváðum að reyna að finna út úr þessu sjálf. Við stukkum því á næsta starfsmann sem við sáum á rölti og spurðum hann hvar við ættum að sækja sendingar. Hann vísaði okkur á fyrsta áfangastaðinn! Þaðan var okkur vísað í allar mögulegar áttir og á allar hæðir byggingarinnar – auk aðlægra bygginga! Þar sem við stóðum í enn einni biðröðinni til að reyna að komast á enn einn staðinn þá kom til okkar sending af himnum ofan – öðru nafni Makasa. Hann hefur víst það hlutverk á flugvellinum að hjálpa strumpum eins og okkur...sem hafa ZERO TOLERANCE fyrir svona skriffinnskubrjálæði!!! Til að gera MJÖG langa sögu mjög stutta þá hljóp vinurinn og Ásbjörg (sem var svo “heppin” að hafa nafnið sitt skrifað á sendinguna) um allar byggingar á svæðinu og að minnsta kosti tvisvar á hvern stað – auk þess að taka tvisvar upp úr báðum töskunum til að sýna innihaldið fyrir mismunandi aðilum! Þetta var gert til að fá hvern stimpilinn á fætur öðrum á hvert nýja eyðublaðið og reyna að útskýra fyrir yfirmönnunum í hverri deild hvað við ætluðum að gera við 20 kg af plástri – til einkanota!!! Því vinurinn sagði að það mætti alls ekki koma fram að þetta ætti að vera gjöf til sjúkraskýla hér þar sem þá þyrfti ekki bara að borga himinháan toll af vörunum heldur tæki þetta mjög svo “skilvirka” ferli miklu lengri tíma – hvernig sem það er nú hægt??? Á meðan á öllu þessu stóð þá fékk Þóra það hlutverk að hafa ofan af fyrir aumingja Georg bílstjóra. Meðal annars ákváðu þau að fara í þennan fína supermarkað sem var í næsta nágrenni við flugvöllinn. Þar voru helstu nauðsynjar keyptar enda orðið hálf tómt í kotinu í Lyantonde þar sem 20 m2 supermarkaðurinn í bænum býður ekki upp á sérlega mikið vöruúrval...
“Aðeins” fimm klukkutímum síðar urðu miklir fangaðarfundir á bílastæðinu þegar Ásbjörgu var loksins hleypt út með töskurnar á bakinu. Það var því brunað strax á rútustöðina til að komast sem allra, allra fyrst heim til Lyantonde. Við töldum okkur vera orðnar frekar sjóaðar í rútubissnesnum eftir Brasilíuferðina forðum daga þar sem við prófuðum allar gerðir af rútum og dvöldum tímunum saman á mishuggulegum rútstöðum. En þar var greinalega gríðarlega mikill misskilningur á ferðinni. Við áttum bara ekki til orð. Þetta var eins og í dýrgarði þar sem öll dýrin voru í einu og sama búrinu. Í fyrsta lagi var engin rútustöð heldur var manni hent beint upp í rútuna svo mátti maður bara bíða rólegur þangað til rútan fylltist. Það tók nú bara rúman klukkutíma í rúmlega 30 stiga hita með enga loftkælingu – en hvað er það á milli vina. Það besta var að það var enginn farangursgeymsla í rútunni svo við þurfum nánast að halda á öllum farangrinum. Á meðan við biðum komu sölumenn með allt milli himins og jarðar, allt frá vatnflöskum upp í gullfiska í búri og allt þar á milli. Þegar við loksins lögðum af stað var rútan orðin yfirfull. Troðið var í öll sætin og sátum við þrjú í sæti sem eiginlega rúmar bara tvo. Eftir um það bil klukkutíma umferðarteppu í Kampala komumst við loksins út á þjóðveginn. Í Úganda eru þjóðvegirnir bara ein akrein í hvora átt því eins og áður hefur komið fram þá er vegagerð greinilega ekki forgangsmál hér í landi. Bílstjórinn hélt sig að mestu leiti hægra megin á veginum sem væri í flestum löndum hið besta mál nema að hér líkt og í Bretlandi er vinstri umferð svo það var ekki alveg eins gott. Hann hikaði ekki við að taka fram úr þó blindhæð væri framundan og því ekki nokkur leið að sjá hvort bíll væri væntanlegur úr hinni áttinni. Við héldum niðri í okkur andanum oftar en einu sinni og oftar en tvisvar á leiðinni. En við komumst heilar á höldnu heim og vorum við ekki lítið glaðar.Við vorum að sjálfsögðu sóttar á rútustöðina því hér er alveg passað upp á okkur líkt og gimsteina. Eins og lesa ma var tetta mjog laerdomsrikurdagur fyrir okkur stollur. Vid laerdum ad tolinmaedi trautir vinnur allar.

I stuttu mali sagt...

2005-06-15T04:43:00.000Z

Uff puff – eg veit vid hofum ekki verid ad standa okkur i skirftunum – tad er bara buid ad vera svo mikid ad gera. Eru nu eftir um tad bil 20 min a leidinni til Kampala ad na i dotid sem vid letum senda hingad. Tad verdur fint – adeins ad komast i supermarkadinn og svona.

En i stuttu malai:

Helgin var snilld. Tokum tvi bara rolega. Svafum mikid, satum uti i solinni og lasum eins og 3 skaldsogur og kiktum adeins i baeinn. Fengum okkur hadegismat ad haetti innfaeddra sem bragdadist bara virkilega vel. Sem sagt rolegheit um helgina.

A manudeginum forum vid og hittum eina Child headed household fjolskyldu. Tad var mjog skemmtilegt tvi tetta var daemi um verulegan arangur sem nadst hefur i gegnum verkefnid. Kvoldinu var svo eytt i kjaftagang vid kertaljos – tvi ekkert var rafmagnid tad kveldid.

Gaerdagurinn var brill fra upphafi til enda. Forum i health outreach program. Vid segjum betur fra tvi sidar. Forum i baeinn um kvoldid med 3 innfaeddum. Tad var ofsa gaman.

En jaeja tetta verdur ad duga i bili tvi billinn bidur…

Sma hugleiding fyrir komandi viku...

2005-06-12T08:54:00.000Z

Í gær barst okkur til eyrna lítil saga sem er dæmigerð fyrir ástandið hérna. Einn af sjálfboðaliðunum hér hefur það verkefni að fara út í litlu þorpin og finna foreldralaus heimili. Hann hafði keyrt í dágóða stund þegar hann varð að skilja við bílinn vegna ófærðar. Hann hélt því af stað fótgangandi að áfangastað sínum. Eftir fremur langa og erfiða göngu var hann farinn að efast um að hann væri á réttum stað. Skyndilega heyrði hann þó barnsrödd í fjarska. Hann gekk á hljóðið og kom að tveimur litlum strákofum innan um hávaxið gras allt í kring. Fyrir framan kofana sátu fjögur börn og gömul kona sem var greinilega of veikburða til að sjá um sig sjálf. Elsta barnið var átta ára gömul stúlka sem svaraði fyrir hópinn þegar sjálfboðaliðinn spurði hvar faðir þeirra væri: “Hann er dáinn”. Aðspurð að því hvar móðir hennar væri svaraði hún: “Móðir okkar er líka dáin” og benti á nýgrafinn moldarhaug í nokkurra metra fjarlægð... Yngstu börnin tvö, tvíburar sem voru þriggja ára, hlupu að gröfinni og byrjuðu að klóra í moldarhauginn. Þeir kölluðu: “Mamma, komdu út! Við erum svöng – okkur vantar mat”. Sjálfboðaliðinn gekk þá hægt til tvíburanna og tók upp nammi úr töskunni sinni og gaf þeim. Þá komu hin börnin tvö hlaupandi til hans og vildu einnig fá. Þá uppgötvaði hann að hann væri því miður ekki með fleiri sælgætismola en lofaði að koma aftur með fleiri mola. Vonbrigðin skinu úr augum þeirra. Hann spurði börnin hvað hafði valdið dauða móður þeirra. Elsta stúlkan svaraði að báðir foreldrar þeirra höfðu dáið úr alnæmi. Þá spurði hann hvar þau fengju vatn og mat. “Ég þarf að sækja vatn úr brunni sem er í 3 kilometra fjarlægð og við fáum baunir og kartöflur úr garðinum. Svo veiðum við engisprettur og þurrkum þær. Við borðum líka mangó og gúava - svo drekkum við vatn til að fylla magann” útskýrir hún. Þá spyr hann þau hvort þau eigi einhverja nágranna en stúlkan segir þá vera fáa og búa langt í burtu. Skyndilega heyrðist hávær grátur ungabarns. Stúlkan útskýrði þá að þetta væri litli bróðir þeirra. Inni í kofanum lá lítið nakið barn á illa lyktandi teppi. Börnin dýfðu skitugum fingrum ofan í gamla dós fulla af vatni og létu dropana leka í opinn munn barnsins. Hann hélt samt áfram að gráta. Elsta stúlkan tók því upp úr vasa sínum mangó og tók stóran bita af því og lét safann drjúpa úr munni sínum upp í munn barnsins – líkt og fuglar fæða unga sína. Litli drengurinn hætti að gráta og kyngdi. Það er því greinilegt að neyðin kennir naktri konu að spinna...

Meiri myndir!!

2005-06-09T20:11:00.000Z

Nu eru komnar fleiri myndir...

Heimsókn til fjölskyldna sem verkefnid hefur tegar styrkt...

2005-06-09T11:59:00.000Z

Miðvikudagurinn fór að mestu í að heimsækja fjölskyldur sem verkefnið hefur þegar styrkt. Fyrst var það amman sem er með 12 börn á framfæri auk háaldraðrar móður sinnar og alnæmissýktrar tengdadóttir. Hinir foreldrarnir hafa allir dáið af völdum alnæmis. Ekki er vitað hvort eitthvað af börnunum er sýkt af veirunni. Hér tíðkast nefnilega ekki að láta athuga hvort börnin séu sýkt því ef svo illa vill til að eitthvert þeirra reynist jákvætt þá er mikil hætta á að það verði vanrækt. Ummönnunaraðilum hættir nefnilega til að sneiða hjá sýktu börnunum með mat og þess háttar því að þau vita að börnin eiga hvort eð er eftir að deyja fljótlega... Tekið var á móti okkur opnunum örmum – okkur boðið sæti á bekknum meðan íbúarnir sátur á moldugri jörðinni. Því þrátt fyrir óendanlega fátækt er ofurkurteisi í hávegum höfð hér. Amman lýsti fyrir okkur aðstæðunum fyrir og eftir að verkefnið kom inn í þeirra líf. Það var ótrúlegt!!! Við skyldum ekki orð af því sem hún sagði en svipbrigðin töluðu sínu máli. Það sem verkefnið hafði gert fyrir hana var meðal annars að byggja tvö hús og vatnstank. Einnig hafði hún fengið að gjöf geitur og hænsni auk ýmissa eldhúsáhalda. Þetta virtist hafa umturnað lífi þeirra svo um munaði. Amman sagðist ekki einu sinni vilja hugsa um tímann áður en verkefnið kom inn í líf hennar. Auk þess sagði hún okkur að hún liti á L.W.F (Luthern World Federation) sem manninn í hennar lífi – því það er jú hlutverk karlmannsins hér að skaffa í búið. Við spurðum út í almennt heilsufar krakkanna og sagði amman það bara nokkuð gott fyrir utan að einn strákurinn þjáist af sigðkornablóðleysi. Þarf hún því að ferðast í marga klukkutíma einu sinni í viku til að fá lyf við því. Hún minnist því á að ef hún ætti hjól myndi það auðvelda henni lífið til muna. Nú var kominn tími til að halda áfram og í kveðjuskyni gáfu við þeim öllum opal – sem vakti mikla lukku J

Næst á dagskrá var að heimsækja bræðurna Muwango (17 ára) og Peter (15 ára). Þeir misstu foreldra sína fyrir 6 árum úr alnæmi. Það var sjálfboðaliði frá verkefninu sem fann þá þar sem þeir héldu til í strákofa sem hvorki hélt vatni né vindum. Þeir voru mjög illa haldnir – höfðu ekki borðað í marga daga. Verkefnið útvegaði þeim hús, eldhús, vatnstank, geitur og hænur. Þeim var kennt að rækta landið og eru þeir nú með bananarækt. Peter er ekki heima þegar við komum því hann er í skóla. Einn af sjálfboðaliðunum kom honum inn í fínan skóla í Lyantonde. Við biðjum Muwango að bera saman ástandið áður en hann fékk aðstoð frá verkefninu og eftir. Það þarf heldur ekki að skilja tungumálið þegar hann lýsir ástandinu eins og það var – dapurleikinn í brúnu fallegu augunum hans segir allt sem segja þarf. Hann bara hristir höfuðið og segir að það sé bara svo einfalt að núna líti hann á sig sem manneskju en hann hafi ekki gert það áður. Muwango er mikið tækjagúrú og til marks um það þá hefur hann búið til fínasta útvarp úr svo gott sem engu... Hann notar gamlan vatnsbrúsa fyrir hátalara og hefur tengt eitthvað eldgamalt og brotið útvarp við hann. Svo hefur hann tengt loftnetsstöng með vírum við útvarpið. Hann stingur rafhlöðu í útvarpið og getur þá valið á milli allra útvarpsstöðvanna á svæðinu sem hljóma þá svona líka ótrúlega vel í þessari græju. Í alvöru þá veit maður ekki alveg hvernig honum datt þetta í hug enda þegar hann er spurður að því þá lyftir hann bara öxlum...segir að þetta hafi bara komið einhvern veginn! Félagi áhugamanna um útvörp á Íslandi hafði borist þetta uppátæki hans til eyrna í gegnum Jonas framkvaemdarstjora Hjálparstarfs kirkjunnar sem var hér fyrir áramótin og ákváðu þeir að gefa honum nýtt og betra útvarp svo hann gæti notið tónlistarinnar enn betur – en hún er hans líf og yndi. Muwango talar meira að segja um tónlistina sem bróður sinn eða systur... Við fengum það ánægjulega verkefni að koma peningunum fyrir nýju útvarpi hingað til Afríku og nú er verið að kaupa nýtt útvarp ásamt auka rafhlöðum sem við munum koma til hans við fyrsta tækifæri. Muwango varð eitt sólskinsbros þegar hann frétti af gjöfinni og afar þakklátur félaginu á Íslandi. Tækjaáhugi Muwango er þó ekki einskorðaður við útvörp því hann er einnig mjög flinkur við að gera við reiðhjól. Á hverjum eftirmiðdegi fer hann því fótgangandi í næsta þorp og gerir við hjól fyrir þá sem þurfa. Þar fær hann að meðaltali 1 dollara á dag fyrir vinnu sína sem hann notar til að kaupa mat. Hann talar þó um að hann gæti aukið tekjurnar ef hann ætti fleiri verkfæri og helstu varahluti sem þörf er á því oft biðja viðskiptavinir hans um að hann útvegi varahlutina en hann á enga peninga til að kaupa þá. Á morgnanna vinnur hann á bananaplantekrunni sinni sem er þó líkt og annars staðar í héraðinu í mikilli niðurníðslu vegna þurrkanna. Hann hefur því rétt aðeins náð að rækta fyrir heimilið en ekki til að selja á mörkuðum í bænum. Nú var ferðinni heitið að heimsækja Peter í skólann svo að skilnaði gáfum við honum íslenskt opal en sögðum að við kæmum fljótlega aftur með útvarpið.

Í skólanum hittum við Peter sem er jafn hlédrægur og kurteis og bróðir sinn. Hann lýsti því fyrir okkur hversu ánægður og þakklátur hann er að vera kominn í skóla því að draumur hans er að verða læknir – svo hann geti hjálpað öllum litlu börnunum sem eiga um sárt að binda. Hann býr nú hjá einum L.W.F. ráðgjafanum því erfitt var fyrir hann að komast daglega frá heimili þeirra bræðra í skólann. Hann fer þó heim um hverja helgi og segist oftast fara gangandi – en sú ganga tekur um 7 klukkustundir!!! Hann lætur það þó ekki aftra sér fyrir að hitta bróður sinn en hann minnist þó á að hann vonar að hann eignist einhvern tíma skó til að ganga á og til að hafa í skólanum því þar eru skór nokkurs konar stöðutákn. Já það er ljóst að það eru ekki sömu gildi í þriðja heiminum og annars staðar...

Fyrsti dagurinn “in the field”

2005-06-09T10:25:00.000Z

Það er óhætt að segja að við höfum byrjað af krafti hér því strax á þriðjudaginn fórum við í okkar fyrstu vettvangsferð. Bara til að hafa það á hreinu þá ætlum við að gera okkar besta til að lýsa þessum degi með orðum – en það er alls ekki auðvelt. Við vonumst því til að myndirnar geti fyllt í eyðurnar.
Lagt var af stað klukkan 09.00 á stórum 4WD Toyota Landcruiser – það dugar ekkert minna á vegina hér...ef vegi skyldi kalla. Með í för var John sem er “program manager” yfir þessum hluta verkefnisins. Svo var það hann Achilles vinur okkur sem er sjálfboðaliði og að lokum bílstjórinn sem við vitum ekki alveg hvað heitir. Á leiðinni sóttum við hjúkrunarkonu og lækni. Svo má að sjálfsögðu ekki gleyma okkur, hvítu strumpunum frá Íslandi.
Við keyrðum í 2 tíma upp og niður hæðir og hóla þar sem útsýnið í allar áttir var hreint út sagt stórkostlegt – gróðurvaxin fjöll þar sem greina mátti bananatré, maiskorn, papayatré auk allskonar framandi gróðurs sem við kunnum engin skil á. Á leiðinni þurftum við oft að keyra eftir litlum gönguslóðum og var alveg ótrúlegt hvernig þeir fóru að því að rata. Við strumparnir vorum í smá leik á leiðinni heim sem fólst í því að athuga hvort við myndum eftir því hvort við ættum að fara hægra megin eða vinstra megin við tréð þar sem enginn vegur var til að vísa manni veginn og þaðan af síður vegvísar – því þeir finnast ekki einu sinni á þjóðvegunum!!!

Fyrsti áfangastaður var þorpið Kagaaba sem samanstóð af um það bil 20 “húsum” þar sem í hverju húsi bjó um það bil 6 manna fjölskylda. Aðstaðan var ólýsanleg... Leir- og moldarhúsin í misgóðu ásigkomulagi og konur fyrir utan flest húsin, ýmist að elda mat eða þvo þvott í litlum þvottabölum. Vannærð börn sáust hlaupandi út um allt en þau virtust samt ótrúlega sátt við lífið og tilveruna. Kannski af því þau þekkja ekkert annað??? Börnin voru óskaplega feimin þegar þau fyrst litu augum á þessar tvær hvítu manneskjur sem stigu út úr jeppanum. Eftir smá “skoðunartíma” úr fjarlægð voru þau orðin ótrúlega spennt á að reyna að komast nær og jafnvel taka í höndina á okkur. Því miður töluðu þau ekki ensku og gátum við því ekkert talað við þau en með ýmsum handabendingum gátum við þó komist að því hvað sum þeirra hétu og hversu gömul þau voru. Á meðan öllu þessu stóð komu ferðafélagar okkar sér fyrir undir einu tré þar sem þorpsbúar höfðu komið með tvo bekki og tvö borð til að auðvelda vinnuna. Einnig hafði frumstæð vigt verið hengt upp í tré þar sem börnin voru vigtuð því nú átti að fara fram nokkurs konar ungbarnaskoðun og bólusetning. Um 15 ungabörn voru á staðnum og fengu þau bólusetningar við lömunarveiki, lifrarbólgu B, Hemophilus influenzu, stífkrampa og mislingum. Einnig voru nokkur eldri börn sem höfðu ekki fengið sínar bólusetningar á réttum tíma og því kippt í liðinn þarna. Þegar bólusetningarnar hófust kom í ljós að gleymst hafði að taka bómull með í för og þá kom tissue pakkinn úr mittistöskunni hennar Þóru Kristínar að góðum notum... Já þetta er víst ekki alveg eins skilvirkt og ungbarnaeftirlitið á Íslandi – en sennilega það besta sem hægt er að gera hér við þessar aðstæður.

Næst lá leiðin í nágrannaþorpið þar sem auk bólusetninganna átti að fara fram fræðsla á HIV/AIDS. Samtökin hafa komið sér upp sjónvarpi og myndbandstæki sem það tekur með í þessar ferðir. Tækin eru tengd við frumstæðan rafgeymi sem knýr þau áfram meðan myndbönd með HIV/AIDS fræðslu eru sýnd fyrir þorpsbúa. Þetta hefur reynst mjög áhrifarík leið hér því allir – jafnt ungir sem aldnir – eru svakalega spenntir að setjast fyrir framan sjónvarp og fylgjast því fullir áhuga með öllu sem ber að augum!!! Eftir að við höfðum áttað okkur á að þetta var raunveruleikinn í hnotskurn þá fórum við að taka til hendinni við að útdeila vítamínum og ormalyfjum og gerðumst við jafnvel það djarfar að taka að okkur bólusetningar. Við þessar aðstæður gat maður ekki hugsað sér að borða nokkuð þó við værum ekki búnar að setja neitt inn fyrir okkar varir í 10 tíma og værum með nesti í bakpokanum. Það voru því frekar svangir og þreyttir strumpar sem komu heim til sín um það bil kl. 18.00 og því var farið strax í það að fá sér eitthvað í svanginn. Á boðstólnum var pasta með tómatsósu – afgangur frá kvöldinu áður J Kvöldinu var svo eytt í lestur góðra bókmennta enda af nógu að taka...

Myndir - myndir - myndir!!!

2005-06-08T18:12:00.000Z

Loksins eru komnar inn myndir fra Nairobi. Tid finnid taer herna til hlidar undir myndirnar okkar...
Ja og algjor snilld hvad tid erud dugleg ad kommenta - meira svona...

Allt um okkar hagi...

2005-06-08T15:08:00.000Z

Við búum í eins konar “camp” rétt fyrir utan 20 þúsund manna bæ sem heitir Lyantonde þar sem Lúterska heimssambandið er með aðstöðu. Þar eru um það bil 20 hús sem hýsa skrifstofur, heimili, skólastofur og “training farm”. Okkar heimili er svona um það bil 20 fermetra herbergi með tveimur rúmum, skáp og 2 hellum til að elda á. Í gluggunum er ekki heilt gler heldur glerrimlar og net þar fyrir utan sem er greinilega vel komið til ára sinna. Við höfum rennandi vatn sem þýðir bæði klósett og sturta!!! Heita vatnið er reynar af MJÖG skornum skammti svo sturtan er oft ansi köld – eiginlega bara alltaf þannig að með reynslunni lærir maður að bleyta bara einn líkamshluta í einu. Nágranni okkar í næsta herbergi heitir Hack – hann er algjör snilld. Með honum deilum við einum ísskáp. Þannig að við höfum það svaka fínt og miklu betra en við nokkurn tímann þorðum að vona. Eins og þið hafið sennilega áttað ykkur á nú þegar þá er hér meira að segja rafmagn – eða svona næstum því alltaf. Vegna skorts er það stundum tekið af á kvöldin – ekki alveg það sniðugasta því það verður kolniðamyrkur hér kl.19.00. svo þá eru það bara vasaljós og gaslampar J

Hér í búðunum eru margir starfsmenn og sjálfboðaliðar staðsettir. Þau eru að vinna alveg ótrúlega gott starf við mjög erfiðar aðstæður. Þeirra megin markmið er að kenna fólki að sjá fyrir sér sjálft ólíkt mörgum öðrum hjálparstofnunum. Verkefnið er í raun tvískipt, annars vegar fræða fólk um forvarnir um alnæmi og hins vegar að vinna með afleiðingar alnæmisfaraldursins. Forvarnarstarfið er að mestu unnið með því að fara í litlu þorpin í héraðinu og ræða við fólkið og sýna þeim raunsæ myndbönd um hvað HIV veiran getur gert. Afleiðingar alnæmis lýsa sér einna best í því að hér eru hundruð foreldralausra barna sem búa ein og við mjög svo bágbornar aðstæður. Því hér tíðkast það ekki endilega að ættingjar taki við börnunum. Stafar það af því að fólk hefur einfaldlega ekki efni á að fæða fleiri. Á þessu vandamáli tekur verkefnið. Sjálfboðaliðar fara út í héraðið og finna þessi börn, komast að því hvað þau vanhagar um og reyna að sjá þeim fyrir brýnustu nauðsynjum. Í sumum tilfellum eru byggð hús fyrir þau, þeim gefin dýr og kennt að sjá um þau. Auk þess er þeim kennt að rækta landið til að sjá sér fyrir matvælum. Oft er elstu börnunum boðið að koma í nokkurs konar iðnskóla sem rekinn er hér í búðunum. Þar geta þau lært að gera við bíla og mótorhjól, byggja hús, smíða húsgögn, prjóna, sauma og hárgreiðslu. Einnig er hér “training farm” þar sem krakkarnir læra að stunda búskap.

Við erum um það bil 10 mín að ganga í bæinn sem við höfum nokkrum sinnum gert. Þar eru allir alveg óendanlega vinalegir og vekjum við mikla athygli enda einu hvítu manneskjurnar á svæðinu. Krakkarnir elta okkur og vilja endilega fá að taka í höndina á okkur. Þau eru alveg hryllilega sæt með sínu stóru brúnu augu og sitt krullaða hár. Hér er alveg gríðarleg fátækt en gleðin skín úr augum flestra enda þekkja þau ekkert annað. Í bænum er ekki rennandi vatn og því þurfa íbúarnir að sækja vatn í sameiginlegan brunn og því mætir maður alltaf konum og börnum með brúsa í hönd – eða á höfðinu.

Nu er aevintyrid byrjad...

2005-06-06T15:16:00.000Z

Hvar eigum við að byrja? Síðastliðnir 3 sólarhringar hafa verið algjört ævintýri frá A til Ö!!!
Bara til að stikla á stóru þar sem við höfum mjög svo takmarkaðan tíma á netinu vegna limited air time. En byrjum bara við komu okkar til Afríku. Það voru tvær frekar myglaðar, þreyttar og ótrúlega hvítar gellur sem gengu um alþjóðaflugvöllinn í Nairobi. Við byrjuðum á að hoppa upp í næsta taxa sem leist nú ekkert allt of vel á okkar plan að rölta bara um hættulegustu borg í Afríku með allt okkar hafurtask. Svo hann ákvað að koma okkur fyrir á “luxus” hóteli eða “luxus” hótel tjaaaaaaaaa... Myndir af slotinu munu birtast við fyrsta tækifæri. Bílstjórinn vildi endilega að við myndum fá að njóta þess sem Nairobi hefur upp á að bjóða og ákvað bara að taka okkur alveg að sér – og græða smá pening í leiðinni!!! Þannig að við vorum sóttar á hótelið eftir smá bjútíblund og keyrðar á helstu ferðamannastaði borgarinnar. Hann byrjaði á því að fara með okkur þangað sem Karen Blixen bjó og þar vorum við fræddar um hennar ævi. Næst lá leið okkar í garð þar sem hægt var að gefa gíröffum að borða. Það var algjör snilld – en best var þó að fá gíraffakoss í lokin. Að lokum tók hann okkur í aðsetur krókódíla og strúta. Þetta var allt hið mesta ævintýri og við mjög ánægðar með daginn. Næst á dagskrá var því að komast til Kampala – höfuðborgar Úganda. Því lá leið okkar á rútustöðina og þurftum við að taka taxa þangað þrátt fyrir að þetta hefði verið um það bil 3 min ganga!!! Nairobi er nefnilega ekki talin hættulegast borg Afríku fyrir ekki neitt – maður bókstaflega finnur lyktina af hættunni. Það versta er að maður á náttúrulega ekki breik að láta sig falla inn í mannfjöldann – við sáum alls 3 hvítar manneskjur á svæðinu. 12 tíma rútuferðin til Kampala gekk mjög vel og ekkert mál að sofa. Tekið var á móti okkur á rútustöðinni og farið með okkur á aðalskrifstofu samtakanna. Þar var virkilega vel tekið á móti okkur – alveg eins og við værum höfðingjar. Þaðan lá leiðin í súpermarkaðinn og okkur sagt að versla fyrir vikubirgðir af næringu og drykk sem okkar íslensku magar þyldu.
Nú er tölvutíminn alveg að renna frá okkur svo við verðum að segja þetta gott í bili. Erum núna komnar til Rakai héraðs og búnar að koma okkur vel fyrir. Frekari lýsing á svæðinu og okkar vistarverum koma síðar. Við byrjum strax á morgun að vinna og erum að fara út í litlu þorpin hér í kring en meira um það síðar. Bless í bili...

London - Amsterdam

2005-06-03T15:51:00.000Z

Tha er tad byrjad. Maettum til London i gaer eftir mjog svo vel heppnada ferd fra klakanum. Duttum i lukkupottinn t.s. vid lentum a konu fra Kenyja vid innritun. Tvilik og onnur eins heppni. Vorum adeins med 40 kg i yfirvigt en aldrei sliku vant var tad ekki okkar farangur sem vo mest - heldur kiloavis af plastrum, spelkum, skaerum, blodtrystingsmaelum, blodum og vaxlitum. Henni leist svo vel a okkur og hvad vid vorum ad fara ad bralla ad hun hleypti okkur i gegn an tess ad turfa ad borga kronu. Vid vorum nu ekki eins heppnar i London tar sem vid maettum ZERO TOLERANCE i yfirvigt!!! Ta voru god rad dyr. Hvad skyldi gera? Borga 610 pund - tja ekki alveg a okkar budget. Enda 2o tusund kronum dyrara en fargjaldid sjalft. Plan B var ad kaupa ta bara nyjan mida en tad var lika ZERO TOLERANCE i tvi. Ur vard ad vid leitudum a ny mid og hofdum samband vid fyrirtaeki sem serhaefir sig i saudum eins og okkur. Teir aetla sem sagt ad redda "hjalpargognunum" til Uganda fyrir adeins minna verd.
Nu erum vid staddar i Amsterdam en borgina tokum vid 'at a glance' a nokkrum timum. Erum bara nokkud hrifnar en ein helgi i borginni vaeri sennilega alveg malid.
Nu eru adeins 3 timar i ad vid yfirgefum sidmenninguna og tvi um ad gera ad drifa sig upp a flugvoll. Svo vid verdum ad kvedja i bili - tangad til naest...

Við upphaf ferðar...

2005-06-02T08:26:00.000Z

Kæru vinir og vandamenn!
Nú eru aðeins átta klukkustundir í brottför og spennan að ná hámarki. Allt komið ofan í tösku og nú er bara að vona að ekkert hafi gleymst. Ferðaplanið er eitthvað í þá áttina að við fljúgum til Lundúna kl 16.10, verðum þar í eina nótt. Fljúgum svo til Amsterdam þar sem við höfum tíma til að spóka okkur aðeins um í bænum. Stefnan er svo tekin á næturflug til Nairobi þar sem við munum lenda kl. 8.00 á staðartíma þann 4.júní. Þann dag fyrir X mörgum árum útskrifuðumst við stöllur einmitt úr Lærðaskólanum - skemmtileg tilviljun. Planið er svo að taka rútu til Kampala - höfuðborgar Úganda þar sem tekið verður á móti okkur. Hljómar þetta ekki bara nokkuð vel?
Jæja - nóg í bili. Vonumst til að geta látið í okkur heyra fljótlega. Þangað til þá hafið það nú gott.
Kveðja, Þóra Kristín og Ásbjörg

Velkomin á síðuna okkar!!!

2005-05-20T22:27:00.000Z

Við erum tveir læknanemar sem erum að ljúka fjórða ári við læknadeild Háskóla Íslands. Í sumar, nánar tiltekið þann 2.júní förum við á vegum Hjálparstarfs kirkjunnar til Rakai og Ssembabule héraða í Úganda. Þar munum við taka þátt í alnæmisverkefni sem Hjálparstarf kirkjunnar vinnur að í samstarfi við Lúterska heimssambandið. Verkefnið er mjög fjölbreytt en aðal áherslan er lögð á að hjálpa börnum sem misst hafa foreldra sína úr alnæmi. Fyrst er hugað að grunnþörfum barnanna en síðan er þeim hjálpað við að finna leiðir til að framfleyta sér. Verkefnið hófst í Rakai héraðinu og nú hefur starfið náð til tæplega 23.000 barna en það er talið vera um 60% foreldralausra barna í því héraði. Nú er verið að leggja grunn að sams konar uppbyggingu í nágrannahéraðinu Ssembabule þar sem fjöldi foreldralausra barna er talinn vera um 27.000 en þess má geta að hlutfall HIV smitaðra í héraðinu er um 20% samanborið við 6% á landsvísu. Starf okkar í sumar mun að stórum hlut felast í því að fræða ráðgjafa úr hópi innlendra sjálfboðaliða um hvaða aðferðum má beita í forvarnaskyni og jafnframt að upplýsa þá um þætti sem geta auðveldað fólki að lifa með sjúkdóminn. Svona ævintýri eru nú ekki alveg ókeypis og til þess að þetta gæti orðið að veruleika þá ákváðu þau í fyrirtækinu Astra Zeneca að styrkja okkur og erum við þeim mjög þakklátar. Við vonumst til að geta skrifað reglulega inn á þessa síðu svona það helsta sem verður af okkur að frétta og ef til vill hefur einhver gagn og gaman af...